بعضی اوقات
با چهره ی خطاکار
زیباتری
کوه غم و رنج بر آسمان و زمين
و
خود کوه
نازل شد
همه گريختند
آدم اما نميدانست
و
خود کوه
نازل شد
همه گريختند
آدم اما نميدانست
چه خبر شده
انه کان ظلوما جهولا
انه کان ظلوما جهولا
بی تو، ردیف و قافیه ها مرده شورشان
لعنت به لحظه لحظه ی دنیام بعد ازین
مثل "شعر"هایی بودی که در لحظه های خاص، سروده میشدند
و
قوت عاطفی بیشتری داشتند
تنم در کوزه ی کلمات می سوخت
اشباحی آشنا ، به اسمِ کاملم می خواندنم:
ما ترا دیده ایم
می شناسیم
تو شاعری
تو هرگز از هزاره یِ هول آور ِ حادثه
نخواهی گریخت
مردم از روشناییِ چراغ هم می ترسند
از اشاره به یک حقیقتِ ساده هم
مردم
همه
هر چه نمی کشند
از تنهایی ست
خط های ِ لب به روی هم که می روند
پشت گوشی
فکر می کند
خط ها روی خط رفته
قطع می کند
یک نفر گفته مرا "هیسسس! تو مجبوری که
گم شوی در دلِ این قافیه ها جوری که
ضاقتُ الأرض! شود حکم ِخدا در سالی
و تو هم تکیه کنی، تکیه به آن نوری که
زل زده بر غزل بی کسی ِ چشمانت
که تو اندازه ی "عیسای ِ خدا" دوری که
چادرِ مشکی ِ خود را بتکانی در باد
که تو محکوم
تو مجبور
بگو زوری که
بوسه هم مثل هوا خیره به دنیا شده است
در و دیوار گواهند تو مأموری که
حرفِ من حرفِ خدایی ست که یک شب خوابید
صبح ِ فردا تن من را
به سر ِ گوری که
دو سه روزیست که من مرده ام و می دردم
درد و
هِی درد
کمی درد
به کافوری که
تنِ عریانِ مرا از دهنت فاصله داد
یک نفر گفته مرا "هیسسسس! تو مجبوری که
.
از غار بیرون پرید
وحشت زده فریاد زد
گرگ گرگ!
همه بیرون ریختند
بااینکه گرگی در کار نبود، وحشت به سراغ همه آمده بود
بهتر نیست، چهره در شب، لطیف بگیری
و با بویِ " افتتاح و توسل و رمضان" نفس بکشی
و فکر کنی از فردا چه خواهی کرد؟
البته که بهتر و عاقلانه تر است! --
خودم باید با تو
دنبال شاپرک ها بدوم
و دستت را هم رها نکنم لحظه ای
بگذارم ببویی
...
سبزه و ستاره و سحاب را
نرمه های گوشت را هم
زیر دندان بگیرم
نه!
میانِ دو لبِ شوق مندِ خویش بگیرم
و از بوی خاک باران خورده با تو بگویم
......
نیمرو سرد شد
وَ این آفتابِ ماسیده در ماهی تابه
امروزِ یائسه ام را
آبستن نمی کند
قدرت قلم بدجور شبیه شکل و شمایل فنون رزمی ست
مخصوصاً وقتی متنی، کلماتی، قرار باشد حریف را، دشمن را، از هم بگلسانند
از اعماق ذهن نیرو میگیرند و چون شلاق فرود میآیند
آن نیروی باستانی را میآورند به سرپنجه و تمام.
عینِ زیبایی ست
و این شباهت بزرگی ست میان
یک رزمیکار تنها و یک نویسندهی تنهاتر
و من
بیش از تو
به "حوریانِ وعده داده" شده
معتقدم
حوریان، فقط مونث نیستند
بعید می دانم که می خواستی آبرویم را "داسی" بزنی
اما کم لطفی حسابش کنی یا نه
کاری بود زخمش
کاری
بلاگر فارسی
اشتراک در
پستها
تمام نظرات